Ik hoor Peer huilen in de Albert Heijn. Maar hij is thuis. En hij slaapt. Ik koop twee Milka repen. Van die grote. Ik bedenk alvast waar ik ze zal verstoppen.
Ik dronk vandaag koffie met een goede vriend. Hij is acteur en maakt muziek. Hij vertelt over zijn projecten en over de nieuwe naam van zijn band. In de hoek van het café zit een stel met een hele kleine baby. De baby is nog helemaal roze, haar oogjes blauw en scheel. Een diertje.
Peer is nu vier maanden en kraait als een vogeltje terwijl hij met zijn handjes speelt. Ik probeer woorden te vinden voor het hebben van een pasgeboren baby. Kijk naar de moeder in de hoek van het café en vraag me af of zij het al weet. Het is allesomvattend. Gelukzalig. Maar ook zó zwaar. Terwijl we het erover hebben schiet de melk toe.
Ik schrijf dit met een stuk van de tweede Milka reep in mijn mond. Peer ligt op mijn borst te slapen. Dit zijn de momenten.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.