De trap | een kort Verhaaltje

Een donker trapgat.

Voor sommigen voelt het als een zwarte hond die staat te wachten om de hoek van de straat. Je hoeft maar net even te ver door te lopen of je ziet hem en hij rent op je af. Voor mij is het geen hond. Of draak. Of spin. Het is een trap naar een donker gat. Hij verschijnt tussen alle bedrijven door. En voor ik het weet dender ik er vanaf. Een sombere episode. Een beter moment voor het trapgat om te verschijnen is er niet: vijf weken zonder werk buiten de deur. Vijf weken slapeloze nachten door mijn dochter van drie die niet begrijpt wat er aan de hand is. Vijf weken proberen het hoofd koel te houden terwijl ik het gevoel heb in brand te staan. Inmiddels ben ik ervaren met het trapgat. Hij verscheen zeven jaar geleden voor het eerst. De trap wordt iedere keer korter. Ik weet wanneer hij zich zal laten zien. Ik weet ook dat het geen zin heeft om er een mooie kast voor te schuiven. Dan verschijnt hij gewoon ernaast. Een van de remedies is tekenen. Ik had er nog nooit een tekening van gemaakt, van het trapgat. Dus dat deed ik dit keer. En hij werd meteen een trede korter.