Meisje met gieter kijkt omhoog.

Vorige zomer bouwden we een schommel in de tuin. Nu we met twee kinderen thuis zitten en de zon schijnt, dacht ik; laat ik eens gaan schommelen op die mooie schommel. Het ging lekker. Hazel deed haar eigen ding met tuinaarde en wat potjes. Peer zat in de wagen en lachte iedere keer als ik voorbij schommelde. Fijn, dacht ik, zo rustig in de lentezon. Toen schoot de schommelhaak los en lag ik voor ik het wist op de grond. Nu heb ik genoeg chocola gegeten de afgelopen maanden om die klap goed op te kunnen vangen. Hazel had het zien gebeuren en haalde meteen haar dokterskoffer tevoorschijn. ‘Ik moet even naar je hart luisteren, mama.’ ‘Dat is goed, mijn kind.’ Ze legde haar houten instrument op mijn buik. ‘Oh…mama…je hart hangt los!’ Deze dagen zonder onze kinderopvang zijn interessant. Ik heb het liefst mijn kindjes bij me. Maar ik weet nu zeker dat de definitie van ‘een rustmoment’ verandert als je moeder wordt. Voorheen betekende het voor mij; even een moment helemaal niks, of even tekenen. Nu betekent het; dingen doen die je anders niet gedaan krijgt. Naar de wc gaan bijvoorbeeld. Of de was. Schommelen was eigenlijk een zeldzaam rustig moment. Maar er vanaf vliegen, dat dan weer niet.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.